Skocz do zawartości
Zapraszamy do udziału w tradycyjnym plebiscycie CMF Awards, edycji 2017! Swój głos można oddać w poniższym dziale do 25.01 do godziny 23:59.
CMF Awards 2017

Feanor

ModTeam
  • Zawartość

    5895
  • Rejestracja

  • Ostatnia wizyta

  • Wygrane w rankingu

    56

Zawartość dodana przez Feanor

  1. Czeski film

    Nowy imperator był mądrym, oczytanym człowiekiem... który nie zapowiadał się na dobrego władcę. Litold Święty nie od parady nosił swój przydomek: myśl o zbawieniu duszy dominowała nad całym jego światopoglądem. Nie była to prosta, ludowa pobożność: cesarz miał sporą bibliotekę pełną tytułów Ojców Kościoła, uwielbiał bowiem teologiczne dyskursy i dociekania ścieżek którymi szły myśli Pana. Nie był błyskotliwym dowódcą ani utalentowanym retorem, jego zdolności organizacyjne też stały na zaledwie przyzwoitym poziomie... ale nie cechował się bynajmniej indolencją. Ostatecznie do roli władcy wdrażał się już od 25 lat, tyle czasu już bowiem minęło od momentu, gdy Ademar II powierzył mu polską koronę. Niewątpliwie wadą cesarza był brak rozumienia prawdziwych intencji otaczających go ludzi. Zbyt mało było w nim na to zgorzknienia i cynizmu. Nie dostrzegał więc najwyraźniej niebezpieczeństw, które czyhały na bezpieczeństwo jego imperium. Najważniejszym chyba był jego brat Feanor Gruby, dotąd nie uposażony w żaden tytuł ziemski. Litold nie dostrzegał trawiącej go ambicji i nienawiści do innych potomków Ademara Sprawiedliwego, nienawiści wywodzącej się z jego odsunięcia od dziedziczenia po wielkim ojcu. Nowy władca Lechii przy okazji reorganizacji państwa po objęciu cesarskiej władzy dał mu we władanie księstwo małopolskie. Szybko za to zapłaci. Świątobliwość Litolda sprawiła, że wywodząca się z Badenii Wulfwynn, jego urodziwa małżonka, dała mu jedynie dwójkę dzieci, dwóch synów: Rościsława i Andrzeja. Ten pierwszy doszedł już do wieku sprawnego i obdarowany został hojnie niemal od razu po ojcowskiej intronizacji: otrzymał od niego koronę Polski, Pomorza i Andaluzji i Bretonii. Ten potężny zespół domen miał zapewnić mu łatwe dziedziczenie w wypadku śmierci ojca. Andrzej, jego młodszy brat, miał wtedy zaledwie dwa lata i wychowywał się u boku ojca. Początek panowania nowego władcy był dla niego brutalnym otrzeźwieniem. Poza szybko zakończoną wojną z Francją (która stała się kolejną lenną koroną Wielkiej Lechii, pomimo dramatycznego oporu króla Alana Mądrego) cesarstwo odziedziczyło jeszcze nową wojnę z Brytanią, którą zaczął sam Litold jeszcze jako jedynie król Polski. Celem był Górny Śląsk, ostatnia prowincja brytyjska stanowiąca enklawę wewnątrz imperium Przemyślidów. Nowy władca Albionu, wywodzący się ze Szkocji Dawid, okazał się być twardym przeciwnikiem i dopiero masywna inwazja na Wyspy zaczęła kruszyć jego opór. Litold kontynuował wojnę nawet pomimo osobistego dramatu: zaledwie po pięciu miesiącach panowania, król Rościsław II został zamordowany w zamachu. Sprawców nie ujęto. Śmierć syna wprawiła cesarza w rozpacz, którą okiełznał surową pokutą. Nie wiedział, nawet nie starał się domyślać, kto stał za zamachem. Poszlaki wskazujące na jego grubego brata odrzucił jako niedorzeczne. Korony Rościsława II przekazane zostały teraz małoletniemu Andrzejowi. Nie na długo. Korzystając z tego, że Litolda zajęło odpieranie najazdu fanatyków religijnych z Litwy, Feanor Gruby uzurpował sobie tron Andaluzji i rozpoczął wojnę o pozostałe trony swego bratanka. Nie odważył się przy tym na otwartą rebelię wobec cesarza: oficjalnie nadal uważał się za jego lennika. Litold Święty bezczynnie więc obserwował wojnę pomiędzy Feanorem a baronami wiernymi Andrzejowi... wojnę, którą ostatecznie Feanor jednak przegrał. Andaluzja pozostała jednak w jego rękach. Gdy kilka lat później umarł na raka, cesarz osobiście uczestniczył w kilku mszach za jego duszę. Iberyjskie królestwo odziedziczyła córka Feanora Przybysława. Świat drżał przed Lechią. Europę oplotła sieć sojuszy obronnych przed jej ewentualną agresją. Litoldowi to chyba odpowiadało: nie miał umiłowania do wojennego rzemiosła, mógł więc zająć się fundowaniem kościołów i powstrzymywaniem państwa przed rozpadem. Cesarstwo i tak się rozrastało, dzięki agresywności jego feudałów: w ten sposób doszło na przykład do aneksji Gibraltaru. Korzystne dla Wielkiej Lechii zmiany zachodziły też na świecie. Bizantyjska potęga znowu się zdestabilizowała po tym, jak nowy bazileus Gabriel II na chwilę wrócił do prawosławia. Najważniejszym politycznym tąpnięciem była jednak katastrofa imperium Abbasydów, które podzieliło się na kilka zwalczających się sułtanatów. W 1128 roku postanowił wykorzystać to papież Leon VII, ogłaszając IV krucjatę. Tym razem jej celem był sułtanat Jamidów, który usadowił się w hiszpańskim Leonie. Gdy Litold zgłosił akcesję do wojny świętej, nie zgłosił się do niej już nikt inny. Litold wystarczył. W 1230 roku większość Leonu włączona została do Wielkiej Lechii. Przy okazji cesarz proklamował powstanie królestwa Nawarry, który to tytuł na razie zostawił dla siebie.
  2. Czeski film

    Czechy, tryb Ironman. Wszystkie DLC przed Jade Dragon. NIEZAMYSŁ I STARY Król Czech 776-783 Wielki książę Czech 769-783 Wielki książę Brandenburgii 770-783 Książę Niezamysł wystartował w 769 roku od budowy marketu w Pradze, miał bowiem ambicje zrobienia tu finansowego eldorado. Początkowo niezbyt mu to wychodziło. Pieniążki tak łatwo wypływają ze skarbca. Najpierw na wojnę. Przemyślidzi ponieśli jej płomień plemionom łużyckim rządzonym przez księcia Miłoducha. Nie szli sami: dzięki małżeństwie z księżną kijowską Dobrawą, Niezamysł mógł liczyć również na jej roty. Siły Serbów zgniecione zostały do września 770 roku i nad Kopanicą powiewać zaczął sztandar z przemyślidzką orlicą. Potem przyszła... kolejna wojna. Z bratankiem, który zbuntował się po odkryciu przeze mnie jego spisku. Bratanek trafił w celi, a Niezamysł miał ciągle 30 dukatów... Wykreowanie Królestwa Czech kosztuje 180. Niezamysł miał problemy rodzinne. Miał brata. Właściwie: miał brata, gdyż Krzesomysł wyzionął ducha w jakimś wypadku; nie on jednak sprawiał problemy tylko jego syn. Strojmir Miśnieński, bo o nim tu mowa, wymyślił sobie, że jego stryj (czyli ja) stoi mu na drodze do kariery, stworzył więc potężną (150% moich sił) frakcję optującą za zmianą władcy. To nie wszystko. Mój własny (i jedyny) syn Mnata również się zbiesił i zaczął mi wygrażać (może dlatego, że możni czescy następcą tronu wyznaczyli jego syna Vojena). Groźby Mnaty były o tyle nieprzyjemne, że niestety podbite przeze mnie ziemie łużyckie przez niego właśnie miały być odziedziczone, czyli po śmierci Niezamysła mogło dojść do podziału Czech. Problem Strojmira rozwiązała trucizna. 26 II 772 roku mój niepokorny bratanek wyzionął ducha i cała frakcja runęła, gdyż obaj jego młodsi bracia (Litold i Przemysł) z uwagi na wiek byli na razie zajęci wrzaskiem i jedzeniem. Z kolei Mnata.... cóż, pojmałem gada korzystając z wykrytego spisku. Siedzi teraz w lochu oczekując mojej decyzji. Stracić syna? Robiono już gorsze rzeczy, ale... By podreperować finanse, Czechy sięgnęły po rozbój. Łupieskie chąsy Niezamysła splądrowały całą północną Bawarię, zanim jedna z nich dopadnięta została przez zbrojnych króla Tassilona i dobre czasy się tu skończyły Grabienie Bawarów było o tyle łatwe, że królestwo to toczyło od kilku lat ciężką wojnę z Morawami o prowincję Znojmo... i wojnę tę powoli przegrywało. Licznik w skarbcu Przemyślidów wybił 95, do korony brakowało mi więc jeszcze setki... Niezamysł Stary, tak mnie zaczęli określać. Mój monarcha po przekroczeniu sześćdziesiątki poczuł skrupuły. Nie, nie skrofuły. Skrupuły sprawiły, że Mnata odzyskał wolność. Być może przypływ rodzicielskich uczuć u księcia na Hradczanach spowodował fakt, że Dobrawa zaczęła rodzić mu kolejnych synów: Feanora i Tulkaiona. Ten pierwszy został przy okazji przez matkę mianowany następcą tronu kijowskiego co mam nadzieję przedłuży w przyszłości sojusz z tamtym naddnieprzańskim państwem. W roku 776 (Niezamysł protestuje, to przecież była 56 wiosna jego panowania, nie wie skąd mi to 776 przyszło do łba) mój protagonista ustanowił Królestwo Czech. Zrobił to dzięki łupom bawarskim... oraz założeniu nowej mennicy, która zaczęła bić mocno chrzczone srebrem czeskie korony. Koronację uświetniła Dobrawa, która na dobre wróciła z Kijowa utraconego na rzecz bułgarskich koczowników. Efektem ubocznym był w związku z tym czwarty ich syn, Przemysł. Korzystając z ogromnego prestiżu Niezamysła, zacząłem szukać narzeczonych dla jego synów nr 2 i 3. Feanor Przemyślida dostał w ten sposób córkę kagana Alanów, Sanathę (miała służyć za podstawę sojuszu w polityce kijowskiej, ale polityka kijowska w międzyczasie się zwinęła; mniejsza z tym). Z kolei Tulkaionowi trafiła się Jacinta, córka kagana Jeno, przywódcy Węgrów. Na tym na razie koniec, bo zacząłem okres inwestowania w nieznaną dotąd Pepikom ideę: pokój. Pokój się nie przyjął. U boku Przemyślidów rosła potęga Moraw. Mojmirowi udało się odebrać Znojmo Bawarii oraz podbić księstwo Małej Polski. Korzystając z tego, że rządzący Krakowem Lechowice właśnie się zbuntowali, Niezamysł postanowił wbić Morawianom mizerkordię w plecy. W latach 777-779 doszło do wojny o Hradec. Wojny zwycięskiej. Nad Hradcem powiewa sztandar z czeskim Lwem i przemyślidzką Orlicą. Tak przy okazji, pamiętacie jeszcze Miłyducha, księcia Brandenburgii? Tego, którego podbiłem a później stłumiłem jego bunt? Od wielu lat gnił w lochu a ja o nim zapomniałem. Ponieważ jednak pobożność Niezamysła zasugerowała zorganizowanie wielkiego festynu na cześć przodków, Miłyduch został jego główną atrakcją. Na stole ofiarnym. Jak dobrze być królem! Ave Maria! W 782 roku Niezamysł Stary postanowił się ochrzcić. Akcję misyjną na terenie Czech już od roku prowadził przybysz z Bawarii, biskup Aldrich... i robił to za pełnym przyzwoleniem sędziwego króla. Widząc u swego boku coraz bardziej przytłaczającą potęgę Franków z Karolem Świętym na czele (a ten przydomek coś przecież znaczy), postanowiłem pożegnać się z Perunem i ugiąć kolana przed Kyryi Krysti. Ave Maria! Rodzina przyjęła to ze zrozumieniem i już niemal wszyscy przyjęli nową wiarę. Ominęło to niestety mojego wnuka Vojena, który w międzyczasie zmarł na raka. Tak czy inaczej moja linia rośnie w siłę: Mnata doczekał się drugiego dziecka (Vitka), a Vojen zanim zmarł, dał mi trzech prawnuków: Unisława, Mnatę i dziewczynę Eliskę. Co więcej, 19-letni Unisław (wódz Litomierzyc) spłodził już mojego praprawnuka: Rościsława. Przemyślidzi na razie nie wymrą. 11 VII 783 roku Niezamysł Stary umarł po wieloletnim, udanym panowaniu. W jego trakcie powiększył Czechy o trzy prowincje (w tym dochodowy Hradec), zmienił je w królestwo, dołączył do strefy kultury Zachodu... no i został prapradziadkiem. Jedyna porażka wiązała się z nieudaną polityką wschodnią, gdyż nie udało się utrzymać jego żony Dobrawy na kijowskim tronie. MNATA Król Czech 783-784 Wielki książę Czech 783-784 Drugim królem Czech został jego syn Mnata. Nowy monarcha miał już 51 lat i podejrzanie często kaszlał, nikt nie dawał mu więc szczególnych szans na długie panowanie. Faktycznie, szczególnie długie nie było: już 12 V 784 roku zabił go nowotwór (czyli skończył tak, jak starszy z jego dwóch synów, Vojen). UNISŁAW I ŁOWCA CZAROWNIC Król Czech 784-816 Wielki książę Czech 784-816 Książę Miśni 814-816 Zmarł król, niech żyje król! Mnata miał jednego żyjącego syna, ale Vitek miał zaledwie kilka lat i monarcha mądrze zadecydował, że jego następcą zostanie jego wnuk, syn Vojena Unisław. Nowy władca był grubym, jednookim draniem bez skrupułów, który bez mrugnięcia w jedynym sprawnym oczodole zamordował swoją dotychczasową małżonkę Anastazję, starszą od niego o 10 lat i w dodatku bez żadnych dynastycznych koneksji. A Unisław był przecież młody, w chwili koronacji miał zaledwie 20 lat! Niespecjalnie dbał o złą sławę którą okrył się w Czechach, tym bardziej, że otaczający go chrześcijański świat zdawał się go akceptować. Sam Karol Święty zaproponował mu sojusz! Potężny Karoling nie potrafił sobie poradzić z silnym buntem zniewolonych wcześniej Sasów, więc krew Anastazji przestała być dla niego ważna. By wzmocnić te więzy, Unisław wyszukał sobie narzeczoną w Normandii. 13-letnia Burgundofara, hrabianka na Eu, również nie zamierzała wnikać w dotychczasowe życie małżeństwie pana na Hradczanach. Pierwsze lata rządów nowy król poświęcił rozbudowie infrastruktury w Pradze, ale gdy w 787 roku jego kanclerz dostarczył mu sfabrykowane dowody na prastarą obecność Czechów w Szczecinie, w ruch poszły włócznie i miecze. Wojna nie była długa i w styczniu 788 roku Czechy uzyskały dostęp do Bałtyku, gdzie ryby świeże w oceanie pluskające. Przez kilka lat pokoju Unisławowi zaczęli rosnąć nowi wrogowie. Byli nimi na przykład synowie zabitego już dawno Miłyducha: Ludwik i Wratysław. Ośmielili się stworzyć spisek, którego celem było królobójstwo... Wratysław został więc pojmany, z kolei Ludwikowi udało się uciec... stał się jednak bezsilny, gdyż wszyscy pozostali spiskowcy w popłochu go opuścili. Drugim kłopotem okazał się młodszy brat króla, Mnata. Niewdzięcznik zaczął myśleć o oderwaniu Miśni od korony. Próba uwięzienia tym razem się nie powiodła, co nie przeszkodziło mi w zmiażdżeniu jego buntu. Mnata i Wratysław zaczęli dzielić celę. Rozochocony tymi sukcesami Unisław (i być może również narodzinami jego pierwszej córki, Joanny) postanowił uderzyć na Wielkopolskę, by odebrać jej Poznań do którego ostatnio Czechy uzyskały roszczenia. Wielkopolska wydawała się być łatwym celem: ostatnio oderwał się od niej Sieradz i księciu Dobiesławowi ostały się jedynie dwie prowincje. Jakież było moje zdziwienie, gdy moja dwutysięczna armia zderzyła się nagle z czterema tysiącami Polan! Rozpaczliwie zacząłem szukać żydowskich pieniędzy by najmować dodatkowe miecze, ale nie pomogło... Krwawe starcie pod poznańską palisadą wyleczyło mnie ze złudzeń. Skapitulowałem. Zacząłem mieć minusową reputację, 350 koron do spłacenia lichwiarzom i ponure przypuszczenia co do przyszłości. Ciekawostka: w wyniku gigantycznej wojny domowej, Karol Święty stracił kontrolę nad większością swego królestwa.Za moją zachodnią granicą znajdowały się: Zachodnia Francja, Wschodnia Francja, Lotaryngia, Burgundia, Saksonia i ziemie frankońskich rebeliantów. Linie graniczne przypominały kleksy u psychoanalityków... W roku 797 Unisław był znudzony. Nuda podsuwa różne pomysły: na przykład egzekucje wszystkich kobiet niskiego stanu, które z jakiegoś powodu znajdowały się w królewskich lochach. Być może jedna z nich faktycznie na to zasługiwała, gdyż król nazywany był od tamtej chwili Unisławem Łowcą Czarownic. Nuda wynikała z tego, że władca był nieco zaszachowany. W okolicy hasają sobie wikingowie, których od czasu do czasu Czesi muszą przeganiać, za granicą trwają ciągłe wojny, a jego armia lizała rany po wielkopolskiej katastrofie. W dodatku Burgundofara zaczęła go zdradzać i po drugim bękarcie Łowca Czarownic uznał, iż czas na rozwód (o dziwo, papież nie robił trudności). Unisław szukał trzeciej żony, ale na europejskim horyzoncie pod tym względem była totalna posucha. Same dwórki. Dwórki, to Unisław ma przecież swoje. Bawią się za to jego wasale. Wódz pilzneński Litold (z bocznej linii Przemyślidów, tej pochodzącej od Krzesomysła, brata Niezamysła) podbił sobie Dolną Bawarię. Granice Czech poszerzają się więc nawet bez mojej interwencji, ale ja z tego średnio korzystałem. W dodatku w radzie miałem impas i jakikolwiek pomysł reformy ustrojowej przepadał z kretesem. W 797 roku Unisław Łowca Czarownic ożenił się po raz trzeci. Tym razem jego wybranką była Agata, córka hrabiego austriackiego Anniulfa. Uprzedzając wypadki: przez OSIEM następnych lat to małżeństwo nie przyniesie owoców, co zresztą bardzo cieszyło jedynego na razie syna królewskiego, Rościsława. Ostatecznie jego wuj Mnata siedział w celi nie za niewinność... Generalnie, Unisław musiał zmagać się z coraz silniejszą opozycją w Radzie i poza nią. Najważniejszymi ogniskami niezadowolenia byli oczywiście jego krewni. Po pierwsze, bruździł mu młodszy brat jego dziadka Mnaty (króla Mnaty, przez rok, ale jednak króla), książę Brandenburgii Feanor Wytrwały. Po drugie, niezadowolony był wódz Pilzna Litold, aktualny senior krzesomysłowickiej gałęzi Przemyślidów. Wreszcie wódz Bolesławia o imieniu Vitek, jego stryj, również marzył o czeskiej koronie. W tym gnieździe żmij trzeba było uważnie stawiać kroki. Łowca Czarownic nie był szczególnie genialnym władcą, ale większość tych zagrożeń rozbroił. Litold zajął się wojną z Morawami o kawałek dawnego terytorium Bawarii i w ogóle przestał interesować się kwestiami polityki wewnętrznej, a Feanor, tego udobruchał król pozwoleniem na spiskowanie przeciw łużyckim potomkom Miłyducha. Jedynie Vitek pozostał nieugięcie antykrólewski, ale został zmarginalizowany. Zresztą, wkrótce uwagę wszystkich przyciągnęła nowa wojna. W 798 roku upłynął rozejm podpisany niegdyś z Wratysławem, księciem pomorskim (jego "Pomorze" ograniczało się do Wołogoszczy). Z braku innego pretekstu Unisław podniósł sztandar świętej wojny i runął na Wołogoszcz z dwoma tysiącami wojów. Ale święta wojna ma swoje konsekwencje... Wokół mnie istniał ciągle wianuszek słowiańskich pogan, którzy ujęli się za zaatakowanymi Wieletami (na szczęście nie zrobiła tego najsilniejsza z tego grona Wielkopolska, w której trwała wojna domowa). Siły pogańskiej koalicji wypchnęły mnie spod Wołogoszczy. W powietrzu unosić się zaczął zapach klęski. Rok później poganie runęli na Brandenburgię i moje słabsze o 300 wojów siły spróbowały się im przeciwstawić. Ciężkie walki trwały wiele dni i poganie zaczęli zdecydowanie brać górę, gdy... zupełnie dla mnie nieoczekiwanie zareagował wreszcie mój sojusznik. Jakiś czas wcześniej moja siostra Eliska wydana za mąż została za króla Zachodniej Francji Waltgauda. Gdy rozpoczynała się moja krucjata, Karoling się do niej przyłączył, ale rzecz jasna mocno teoretycznie (na zachód ode mnie ciągle jest kocioł i Waltgaud miał swoje kłopoty). Teraz jednak niczym Rohirrimowie Eomera na horyzoncie pojawiło się 900 ciężkich piechurów z Paryża. W momencie, gdy moje centrum i prawe skrzydło już się zwijały, a skrzydło lewe walczyło na resztkach morale... Bitwa była wygrana. Kilka miesięcy później na dymiących ruinach Wołogoszczy Unisław ogłosił jej aneksję. Hrabstwo przydzielił bratu Feanora Wytrwałego Tulkaionowi, co z miejsca zrobiło z niego druha 4life (i lojalnego członka Rady przy okazji). Lata mijały. Unisław spędzał je w niezwykłym dla Czech spokoju, nie licząc kompletnie nieudanej II wojny o Wielkopolskę (tym razem zderzył się z armią over 5k). Jego trzecia małżonka zaczęła rodzić: najpierw urodził się Vojen, potem jeszcze jeden Unisław. Najciekawszym wydarzeniem w jego życiu była infekcja, którą lokalny medyk próbował wyleczyć operacyjnie. Skończyło się na noszeniu żelaznej maski. W królestwie coraz silniejszą pozycję miał Feanor Wytrwały, książę Brandenburgii, syn Niezamysła Starego i stryjeczny dziadek króla (młodszy od niego o 10 lat). Był na tyle silny, że stał się następcą tronu, a pół Rady skakało w rytm jego muzyki. Unisław mianował go swym kanclerzem i by mieć go z dala od siebie, wysłał do Dolnego Śląska by fabrykował claimy. Nic lepszego wymyślić nie mógł. W 812 roku agenci śląskiego kontrwywiadu zamordowali Feanora, pośrednio rozwiązując wiele moich problemów. Unisław znudził się tym spokojem. Gdy urodził mu się kolejny syn (Strachkwas), uznał iż czas poszerzyć swą domenę by żadne z dzieci nie zostało zupełnie z niczym. Po dwóch porażkach z Wielkopolską, przyszedł czas na Morawy. Utworzenie czeskiego królestwa dało mu pretekst do wojny w postaci roszczeń do bogatej prowincji Brno. Morawy mocno zmalały w ostatnich latach i ich aktualny książę Gerhard Zdeprawowany (wnuk wielkiego Mojmira) nie budził we władcy Pragi szczególnego strachu. Wojna rozpoczęła się w 815 roku i Czechy dzięki armii plemiennej powołały pod broń ponad 5 tysięcy wojowników. Morawianie wystawili nieco mniejsze siły i, co mnie trochę zaskoczyło, zaatakowali jako pierwsi. Pod Hradcem doszło do tytanicznej bitwy w której życie straciło ponad 3 tysiące ludzi... głównie Morawian. To ogromne zwycięstwo otworzyło Czechom drogę do Brna, które wkrótce zostało oblężone. A potem przyszła zima. W pierwszej chwili nie zorientowałem się, że attrition podniosło się do 20%. W ciągu dwóch miesięcy armia Łowcy Czarownic zmalała o prawie połowę i co prawda ostatecznie zdobyła sporny gród, ale w międzyczasie Morawianie uzyskali przewagę liczebną. W 816 roku pod Brnem losy wojny się odwróciły. W krwawym starciu poległ Unisław, a Czechy znalazły się w defensywie. ROŚCISŁAW I PÓŁRĘKI Król Czech 816-826 Wielki książę Czech 816-826 Książę Miśni 825-826 Nowym królem został najstarszy syn Unisława Rościsław. Od roku próbuje szarpać zwyciężających powoli Morawian, bez wielkich rezultatów (pomijając paskudną ranę twarzy, dzięki czemu podobnie jak ojciec nosi aktualnie żelazną maskę). Losy Czech były niepewne. Rościsław nie miał synów, więc następcą stał się jego stryjeczny pradziadek, brat Feanora Wytrwałego Tulkaion, wódz Wołogoszczy. Był rok pański 817 i moje królestwo płonęło. Rok po wstąpieniu na tron, w 817 roku Rościsławowi udało się zawrzeć biały pokój z Gerhardem Zdeprawowanym, dzięki czemu niemożliwa już do wygrania wojna z Morawami skończyła się możliwie najmniejszymi stratami. Pokój nie okazał się jednak długi. Mnata... pamiętacie Mnatę? Nie "króla Mnatę", nieszczęsnego syna Niezamysła Starego, którego powalił nowotwór zaledwie rok po wstąpieniu na tron. Mnata Miśnieński o którym teraz piszę to brat króla Unisława, wtrącony przez niego do lochu po nieudanym buncie. Siedział tam 22 lata (!) aż w końcu, niedługo przed rozpoczęciem wojny morawskiej, Unisław go uwolnił. Z litości. Strzeżcie się litości. Unikajcie jej za wszelką cenę. Mnata był obecnie stryjem króla... i uznał się w związku z tym za wielkiego polityka. "Obniżmy poziom organizacji plemiennej!" gardłował, jakby ten bełkot cokolwiek mógł znaczyć. Niestety, znaczył cokolwiek dla Litolda, wodza Pilzna i Dolnej Bawarii, głowy krzesomysłowickiej gałęzi Przemyślidów. W 819 roku ten duet rozpoczął bunt i król znalazł się w potężnych kłopotach. Urosły one już wkrótce, gdyż korzystając z okazji Gniewosz Rzeźnik, książę śląski zaatakował Pragę. Wtedy jednak do Rościsława uśmiechnęło się szczęście. I jego córki. Król miał szczęście do córek. Ultrogotha urodziła mu czwórkę: Brzetysławę, Eliskę, Anastazję i Joannę. Były jeszcze mocno nieletnie, ale tuż przed wybuchem buntu Mnaty król już je wyswatał: Brzetysławę za króla Lombardii Adelchisa Odważnego a Anastazję za króla Lotaryngii Hildewolda. No i teraz obaj narzeczeni postanowili dotrzymać zawartego przy okazji sojuszu i dosłali mi łącznie 8000 wojska. Osiem tysięcy. Głównie ciężkiej piechoty. Rozdeptałem buntowników jak robaki. Ślązaków również. Mnata znowu był w celi. Dla Litolda był to debiut. Rościsław Półręki. Tak nazywano króla po Buncie Mnaty, gdyż w walkach pod Hradcem stracił jedną z dłoni, co ciekawie komponowało się z jego żelazną maską. Na szczęście, gdy w 821 roku urodził się jego pierworodny syn (również Rościsław), całe niemal Czechy z ulgą skonstatowały, że kalectwo ojca nie przeszło na syna (co obaliło kilka wczesnych twierdzeń wyjaśniających dziedziczenie cech). Korzystając ze świeżo zdobytego ogromnego autorytetu, Rościsław Jednoręki przepchnął przez Radę projekt pozwalający królowi na odbieranie lenn krnąbrnym wasalom. Oczywiście pierwszą ofiarą nowego prawa stał się Mnata który stracił tytuł księcia miśnieńskiego i samą prowincję Miśnia. Sukces uczczony został dodatkowo urodzinami drugiego syna władcy, Feanora. A potem, pewnego lutowego poranka 826 roku, podczas leśnej przejażdżki, na króla spadł deszcz strzał. Nie zdołał się uchylić. TULKAION Król Czech 826-827 Wielki książę Czech 826-827 Nigdy oficjalnie nie wykryto zabójców, ale ja wiem, kto stał za tym zamachem. Był nim książę Wołogoszczy Tulkaion. Tulkaion to ciekawa postać. Urodził się jeszcze w 774 roku jako efekt starczych eksperymentów seksualnych Niezamysła Starego, pierwszego króla Czech, który niedługo przed swą śmiercią spłodził trzech synów: Feanora Wytrwałego (rip, zginął na misji dyplomatycznej na Śląsku), Tulkaiona właśnie i Przemysła. Ci dwaj ostatni nie otrzymali po śmierci ojca nic i trochę błąkali się po rozrastających się Czechach w poszukiwaniu fortuny. Przemysł odnalazł ją w 812 roku, po śmierci Feanora Wytrwałego, którego los obdarzył jedynie córkami: odziedziczył dzięki temu księstwo Brandenburgii (ograniczone do jednej prowincji... Hradca na Morawach ). Teraz byłważną personą na praskim dworze, gdyż Hradec to prowincja arcybogata i kolejni władcy Czech zaczęli się z nim liczyć, łącznie z włączeniem go do Rady w randze marszałka. Z kolei Tulkaion... Tulkaion zyskał tytuł jeszcze szybciej. Na początku IX wieku blisko zaprzyjaźnił się z Unisławem Łowcą Czarownic i gdy ten dokonał w końcu aneksji Wołogoszczy, ofiarował ją druhowi. Co więcej, Tulkaion został też mistrzem szpiegów i dołączył do Rady, budując tam swoją coraz silniejszą pozycję. Z pewnością uważany był za ekscentryka: zapalony sokolnik i poeta - amator, okrutny hedonista z porywami mocnej świątobliwości: z pewnością budził sensację i w swej północnej włości i w Pradze. Był wierny do końca swemu monarsze, wielokrotnie walcząc wprost u jego boku. Tej miłości nie przelał jednak na Rościsława Półrękiego. Swoją pozycję wykorzystał do stworzenia silnej frakcji w Radzie, która to jego obwołała następcą tronu, z pominięciem Rościsława Młodszego i Feanora. Co więcej, by nie dać przypadkowi żadnych szans, wódz Wołogoszczy postanowił zabić syna swego przyjaciela... co też się i stało. Tulkaion odziedziczył dzięki temu tron, a ponieważ przy okazji miał wielu zauszników w Radzie, to wymógł na niej od razu uchwalenie wysokiej organizacji plemiennej. By oddać mu sprawiedliwość: porzucił ostatecznie plan wyjęcia z grobowca czaszki zamordowanego Rościsława, którą planował używać w charakterze trzymacza dokumentów. Tulkaion panował zaledwie rok. Przemyślidzi są mocno dotknięci nowotworowym przekleństwem: król padł jego ofiarą. NIEZAMYSŁ II GRUBY Król Czech 827-832 Wielki książę Czech 827-832 Tulkaion miał trzech synów: Niezamysła, Tobiasza i Gerharda. Koronę odziedziczył pierworodny, Niezamysł II Gruby. Niestety, rodowe nieszczęście kroczyło za nim krok w krok. Rak. Niezamysł walczył z nim dzielnie... by w 832 roku zmarł w tajemniczych okolicznościach. Niezamysł miał dwóch synów, Tulkaiona i Konrada, aczkolwiek starszy z nich miał zaledwie 4 lata. Zmagający się z chorobą nowotworową władca żył w ciągłej bliskości swej śmierci, postanowił więc ze ściśniętym sercem odsunąć na razie swe dzieci od dziedziczenia i swym głosem wysunął kandydaturę innego Przemyślidy, Unisława. UNISŁAW II ODPYCHAJĄCY Król Czech 832-847 Wielki książę Czech 832-847 Książę Miśni 832-847 Unisław II, nowy król czeski, pochodził z najstarszej, królewskiej linii dynastii. Był młodszym bratem Rościsława Półrękiego, ostatniego dotąd króla z tego odłamu Przemyślidów, wodzem Litomierzyc. Nie był przesadnie bystry (0 w State Intrigue!), więc chyba nie on stał za skrytobójstwem poprzedniego monarchy. Za małżonkę miał inną Przemyślidkę, Wojsławę, córkę sławnego Feanora Wytrwałego. Dała mu ona dotąd dwóch synów Unisława i Budziwoja oraz córkę Justynę. Po raz ostatni granice Czech poszerzone zostały w... 799 roku, 80 lat temu, gdy królem był jeszcze Unisław I. Teraz, za panowania drugiego władcy tego imienia, zaczęło się to zmieniać. W latach 833-34 Unisław II pokonał Morawy i inkorporował bogate Brno. Morawy pod panowaniem Borzywoja II były już cieniem dawnej potęgi i nie były w stanie oprzeć się sile swego czeskiego sąsiada (zresztą, w głowie Unisława od razu powstał plan kolejnego tam ataku, gdy tylko zakończy się zawieszenie broni). Przygotowania do kolejnych podbojów zakłócił na chwilę wódz Pilzna Krzesomysł, syn Litolda z krzesomysłowickiej gałęzi Przemyślidów, ale jego bunt względnie łatwo został zgnieciony przez siły Korony (a Krzesomysł zmarł w lochu, prowincję zostawiając w rękach swego bratanka Przemysła, nienawidzącego mnie w związku z tym ze wszystkich sił). Wzmocniony tym sukcesem król w 842 roku podwyższył poziom organizacji plemiennej do maksymalnego oraz poprowadził krucjatę przeciw Śląskowi, czego efektem była aneksja Ziemi Lubuskiej. Unisław łatwego życia z pewnością nie miał. Jego małżonka Wojsława go nie znosiła, choć trzeba jej przyznać, że pomimo to regularnie przynosi mu potomków (ma już szóstkę, w tym dwóch synów: Unisława i Budziwoja). Chorował już na wściekliznę i na... dżumę. I przeżył, dzięki swej odwadze i umiejętnościom dworskiego medyka (którym jest inny Przemyślida, Strachkwas, jego młodszy brat). Ma oszpeconą twarz i lunatykuje, ale żyje. I świat na razie się z tym godził. Unisław II Odpychający. Tak nazwał go świat. Cierpliwy, stateczny władca Czech szczególnie się tym nie przejmował... a w każdym razie metalowa maska skutecznie maskowała jego prawdziwe uczucia. Stoicyzm. To jest dominująca, nie oddana w statystykach cecha króla. Gdy zaatakowały go Morawy, po prostu je pobił. Gdy na wojnę poszedł Gerhard Przemyślida (najmłodszy syn króla Tulkaiona), to zmasakrował go, korzystając z napływu religijnych zelotów rwących się do walki ze słowiańskimi poganami. Gdy spiskować przeciw niemu zaczął książę miśnieński Rościsław Straszliwy (jeden z dwóch synów króla Rościsława Półrękiego), to spróbował go pojmać... a gdy uciekł, z łatwością zmiażdżył jego bunt. Tak, nie był popularny w mocno rozrodzonej już familii. Nie był popularny pomimo swych sukcesów militarnych ani dynastycznych (największy: doprowadził do małżeństwa królowej Lombardii Adelbergi Młodej z Feanorem, młodszym synem króla Rościsława Półrękiego... małżeństwa które sprawi, że już w następnym pokoleniu Przemyślidzi przejmą kontrolę nad Półwyspem Apenińskim). Nie znosił go na przykład wódz Wołogoszczy Tobiasz Mądry, kolejny z synów króla Tulkaiona, niezwykle niebezpieczny ze względu na dużą zdolność zawierania antykrólewskich aliansów. Nienawidził go Zygmunt Szczeciński, przedstawiciel bocznej linii dynastii wywodzącej się od Mnaty, młodszego brata Unisława I Łowcy Czarownic. Patologiczną wręcz nienawiść czuł do niego wielki wódz brandenburski Heralt. Tym ostatnim panem Unisław powinien zainteresować się szczególnie. Jego ojcem był potężny niegdyś najmłodszy syn króla Niezamysła Starego Przemysł Wesoły, eksperymentujące z kanibalizmem monstrum o którym głośno mówiono, że jest opętany. Wychowywany przez kogoś takiego Heralt powinien mocniej zainteresować tajne służby króla. Zaniedbały to. 17 listopada 847 roku ludzie Heralta zgromadzili wielki ładunek łajna pod podłogą karczmy, w której zatrzymał się Unisław. Nie zabiła go dżuma, wścieklizna, medycy-amatorzy ani noże skrytobójców. Zabiło go eksplodujące gówno. UNISŁAW III Król Czech 847-890 Król Pomorza (jako Unisław I) 874-890 Wielki książę Czech 847-890 Wielki książę Pomorza (jako Unisław I) 853-890 Książę Miśni 878-890 Książę Meklemburgii (jako Unisław I) 878-890 Tron odziedziczył jego najstarszy syn, Unisław III. Ma królestwo mniejsze niż ojciec, gdyż cholerny gavelkind umożliwił młodszemu bratu Budziwojowi oderwać od Czech Miśnię, Brno i Ziemię Lubuską. Miał tron, na który czycha potężna frakcja przeklętego Heralta. Miał kłopoty. W 849 roku Unisław III, by podreperować swój nienajlepszy prestiż, poszedł na świętą wojnę przeciw Dolnemu Śląskowi. Prowincja ta od niedawna była niepodległa i rządzona przez chłopskiego syna o imieniu Mieszko. Cóż... CK2 powinna mnie już przyzwyczaić do tego, że krucjaty są tu bardzo niebezpieczne. Siły Ślązaka błyskawicznie urosły do ponad 5 tysięcy wojów i moje uszczuplone o prowincje miśnieńskie siły nie miały szans. Rok później skapitulowałem. Osłabienie moich sił wykorzystać spróbował Heralt Brandenburski, morderca mojego ojca. I dobrze zrobił. Dla mnie. Heralt nie docenił chyba swej złej sławy którą nabył po sławnym Gównianym Mordzie. Chorągwie przeciw rebeliantowi podnieśli wszyscy moi wasalowie, nawet nienawidzący mnie Zygmunt Szczeciński (syn wodza Mnaty, który kiedyś po nieudanym buncie przeciw Niezamysłowi II umarł w jego lochach), ostatni z pogańskich Przemyślidów (i chyba ostatni pozostanie, bo był przy okazji zaprzysięgłym homoseksualistą). Bunt został stłumiony, a Heralt... Cóż, z satysfakcją posłałem go na płonący stos. Panowanie Unisława III po poddaniu Heralta Brandenburskiego obróbce termicznej rozwijało się aż podejrzanie dobrze. Po pierwsze, zaczęli rodzić mu się synowie. Pierworodny Hanus na świat przyszedł w 853 roku, drugi Kunik cztery lata później. Władca postanowił wykorzystać gavelkind do swych celów i na razie nie ustanowił żadnego z nich następcą tronu: zbyt dobrze wiedział, jak wysoka była śmiertelność wśród władców na Hradczanach i jak smutny byłby los nieletniego króla. Następcą tronu został więc na razie młodszy brat króla Budziwoj. Król wybaczył mu decyzję o odłączeniu księstwa miśnieńskiego od Czech. Decyzję katastrofalną dla samego Budziwoja, gdyż osamotniona Miśnia absolutnie nie potrafiła utrzymać się na powierzchni brutalnej polityki międzynarodowej: w okolicach 850 roku doszło do jej rozbioru: Brno zajęli potężniejący Awarowie, Lubusz Ślązacy a Miśnia... w Miśni uniezależnił się tamtejszy wódz, Rościsław Straszliwy, jeden z dwóch synów dawnego króla Czech Rościsława Półrękiego. Budziwoj skończył jako mój dworzanin. W 855 roku skończyła się krótka niezależność księstewka Rościsława Straszliwego. Starcie z ponad trzema tysiącami czeskich wojowników nie rokowało mu żadnych szans na sukces, tym bardziej, że jego zwyczaj wbijania ludzi na pal nie przysparzał mu sojuszników. Siły królewskie podczas tej zwycięskiej wojny mimo wszystko nieco się zmniejszyły, co sprowokowało do buntu starego wroga Unisława, sodomitę Zygmunta ze Szczecina. Zygmunt nie był przeciwnikiem, którego łatwo można by zlekceważyć: miał trzy prowincje, w tym bogatą Brandenburgię. Tym niemniej Unisław zdołał powołać armię plemienną, z pomocą której wojna z rebelią trwała jedynie do 857 roku. Zygmunt trafił do lochu, a wszystkie elementy jego domeny zasiliły ziemie monarchy. I to z pełną aprobatą Rady! W międzyczasie legiści dostarczyli oczywiste dowody na to, że posągi na górze Ślęża są czeskiej proweniencji. W 860 roku Unisław po raz drugi już poszedł na wojnę z Mieszkiem Śląskim... i po raz drugi już wojna okazała się być ciężka. Mieszko znalazł gdzieś ponad 6000 wiernych mu wojów, co zaskutkowało czeską klęską pod Litomierzycami. Na szczęście cofające się przed śląskim blitzkriegiem wojska czeskie spotkały nadciągające hufce sojusznicze Dezyderiusza II z Lombardii i Childeberta II z Francji. Prawie dziewięciotysięczna armia chrześcijańska zgniotła roty Mieszka i zmusiła go do kapitulacji. Nad Wrocławiem powiewa już czeski lew. Niemal jak postscriptum do tego można traktować aneksję pogańskiego księstwa Werle na Pomorzu Przednim w 862 roku. Niepokojący dla panującego Przemyślidy był ciągły wzrost potęgi Awarów. Ich władca, kagan Bughra Sprawiedliwy niedawno się ochrzcił, co jednocześnie uspokoiło mnie (koniec z ewentualnymi świętymi wojnami) i zaniepokoiło (bo to może przysporzyć ich państwu stabilności).
  3. Moda na sukces z rodem Burakodopulos

    Jak podskoczysz ponad 5 procent, to wyskoczy Ci powiadomienie z ciągle aktualizowaną liczbą.
  4. Moda na sukces z rodem Burakodopulos

    Krucjaty chyba w ogóle nie podnoszą threat... lub jedynie minimalnie wiem z doświadczenia to chyba dlatego, że nominalnym agresorem jest papież, a nie my.
  5. Moda na sukces z rodem Burakodopulos

    Narzekasz? Ja mam threat 58 procent staram się to przeczekać
  6. Gry historyczne ze stajni Paradoxu

    Nie zrozumiałem... planujesz zakończyć ten sejw przez Mongołów? Cold Ones to tacy sataniści niechrześcijańscy bodajże.
  7. Kącik absurdalny

    No to jedyne, co mnie jeszcze interesuje to to, czy uderzą od razu, czy za rok na przykład. Nie mówię o zaszczuciu, bo to zacznie się od razu (już się pewnie zaczęło).
  8. Kącik absurdalny

    Proponuję obserwować teraz karierę sędziego, który wydał ten wyrok. To może być najważniejsza konkluzja wynikająca z tej sprawy.
  9. Seriale telewizyjne

    Kontynuacja tego tematu, na pro?b? A skoro ju? zaczynam, to powiem ?e wszystkie losty, prizonbreki i herosy wymi?kaj? przy Robin Hoodzie z Praedem, najbardziej fenomenalnym serialu XX wieku
  10. Manchester United

    Messi czy Neymar może nie, ale nie oszukujmy się: jeden i drugi dostałby pół miliona+, więc wszystko jest na swoim miejscu a w Premier lepszych od Sancheza za wielu nie ma.
  11. Czeski film

    No powoli tak, tym bardziej, że zaczęli bawić się w politykę godnościową i sami zerwali sojusz. Ale na razie Litold musi zająć się rzeczami przyziemniejszymi, bo przejęcie władzy budzi nadzieje różnych hien.
  12. Czeski film

    Ademar II marzył o inwazji na wyspy brytyjskie. To marzenie okazało się być niespełnialne: pomimo heroicznych wysiłków, jego skrybom nie udało się stworzyć jakiegoś logicznego dokumentu uzasadniającego inkorporację Anglii czy innej Szkocji. Ostatecznie więc cesarz ograniczył się do małych wojen z Brytanią, w których wypchnięto synów Albionu z Ołomuńca i Opola. Po śmierci Bony II, Ademar wziął sobie drugą żonę. Tym razem jego wybranką była hrabianka Forez Aurengarde. Motywy imperatora były oczywiste: akwitańskie Forez graniczyło z lechickimi włościami w Andegawenii, więc małżeństwo to rokowało bezkrwawym nabytkiem terytorialnym. Poza tym, sędziwy już władca spłodził z nią kolejnego, piątego już syna (Ademara). Forez było teraz jedynym sojusznikiem Hradczan, gdyż Austrazja zdecydowała się zerwać wieloletni alians... W 1122 roku Ademar Sprawiedliwy ruszył na ostatnią już w swoim życiu wojnę. Ofiarą była tym razem Francja... a raczej pięcioprowincyjny kadłubek, który nosił tę nazwę. Na kilka dni przed końcem tej wojny najwybitniejszy Przemyślida w historii zmarł, zostawiając po sobie trzecie co do wielkości imperium na świecie. Pół wieku chwały. LITOLD ŚWIĘTY Cesarz Wielkiej Lechii 1123-1131 Król Andaluzji 1123 Król Polski 1098-1123 Król Pomorza 1123-1131 Król Portugalii 1123-1131 Król Bretonii 1101-1123 Król Czech 1123-1131 Król Wielkich Moraw 1123-1131 Król Nawarry 1127-1131 Król Leon 1130-1131 Książę Czech 1123-1131 Książę Austrii 1123-1131 Książę Małopolski 1101-1123 Książę Toledo 1123-1131 Książę Witebska 1123 Książę Pomeralii 1119-1127 Książę Andegawenii 1123 Książę Śląska 1123-1131
  13. Odnośnie ostrzeżeń. Nie przyjmujemy odwołań od banów za piractwo komputerowe. W innych przypadkach wymagane jest podanie uzasadnienia i krótki opis zdarzenia za co ostrzeżenie zostało przyznane. Zaznaczam, że preferowaną metodą załatwiania spraw związanych z ostrzeżeniami jest wysłanie prywatnej wiadomości do moderatora, który je wystawił. Dopiero w przypadku, kiedy ta metoda nie przyniesie rezultatu można odwoływać się tutaj. Jeśli nie decydujesz odwoływać się od kary, o zdjęcie ostrzeżenia możesz ubiegać się po dwóch tygodniach od popełnienia przewinienia, oczywiście u moderatora, który karę przyznał. Po takiej prośbie moderator decyduje, analizując Twoje zachowanie po ostrzeżeniu, czy zdejmuje karę, czy jeszcze będzie ona widoczna. No i proszę bez bezsensowych odwoływań od oczywistych kar.
  14. Czeski film

    Po co komu HRE, jak ma Lechię? A poza tym, do HRE to mam jeszcze daleko.... Lekarzem rodowym jest jakiś ślepy lowborn
  15. Czeski film

    Włodzimierz Mądry już nie żyje. Po krótkim okresie opozycyjności wobec Drslawa, Włodzimierz został ostatecznie jego kanclerzem, otrzymał liczne nadania (księstwo Miśni, hrabstwa Łużyc i Rostoku... i zginął na misji dyplomatycznej. Po jego śmierci potężna domena księcia Miśni uległa podziałowi. Sam tytuł książęcy przypadł jego synowi Smilowi, wybitnemu wojownikowi, który zginął w służbie królewskiej już w 925 roku (zostawił po sobie trzech pozbawionych tytułów synów: Ctirada, Włodzimierza i Wańka). Po jego śmierci księstwo Miśni i hrabstwo Dolnej Bawarii trafiło się bratankowi Włodzimierza Mądrego Karolowi (jednego z głównych opozycjonistów w królestwie). Hrabstwo łużyckie otrzymał najmłodszy brat Włodzimierza Castolow Święty, najdziwaczniejsza chyba postać wśród aktualnych Przemyślidów. Castolow, potężnie zbudowany mężczyzna po bardzo wesołej młodości stał się... ascetą i teologiem. Co więcej, posunął się do tego, że podał w wątpliwość wiele aktualnych prawd wiary, wobec czego został ekskomunikowany i TRZYKROTNIE uwięziony za to przez Drslawa i Jana II. Trzykrotnie, bo dwukrotnie wypuszczano go (za sowity okup) po to tylko, by wrócił do swych heretyckich błędów... Z czasów, gdy interesowała go jeszcze prokreacja pochodzi trzech synów: Jarosław, Oldrzych i Milic. Włodzimierz Mądry miał jeszcze jednego brata, który zrobił najdziwniejszą karierę. Zdirad powszechnie uważany był za ograniczonego umysłowo, więc pomijano go przy podziałach rodzinnego dziedzictwa... aż w roku 955 nieoczekiwany ciąg wypadków wyniósł go wysoko i daleko. W tym roku zmarł hrabia Bolonii Ansfrid z omawianych wcześniej Feanorydów, a jego następcą stał się czeski Bolesław ze Strachwkasowiczów. Ledwo Bolesław tam pojechał, a już zakochał się w urokach Italii. Cztery miesiące później umarł na syfilis. Chaotyczne reguły gavelkindu sprawiły, że nowym bolońskim hrabią stał się Zdirad... Rządzi tam do dziś (pomimo 73 lat) i dochował się trzech synów (Bedrzycha, Zdirada i Wszebora). Co ciekawe, gavelkind sprawia, że jego aktualnym następcą tronu jest siedzący w lochu Castolow Święty... Ctirad Oczyszczający Płomień jest obecnie hrabią Lubusza i Cremony. Jest też kapłanem, co nie przeszkodziło mu spłodzić córki, która nie przeżyła Plagi. Jego młodsi bracia Włodzimierz i Waniek nadal są bezpotomni. Książę Karol Sprawiedliwy jest obok Heralta najpotężniejszym wasalem królestwa. Już nie jest opozycjonistą: Rościsław udobruchał go darami i rezygnacją z części hrabstw. Niestety, jego wpływy sprawiły, że elektorzy na niego właśnie wskazują jako na następnego króla Pomorza. Na szczęście ma już 55 lat, jest szansa, że Rościsław II go przeżyje... Karol ma jednego syna, Bedrzycha. Castolow Święty nie przeżył czwartego (!) uwięzienia po oskarżeniu go o herezję. Jego najstarszy syn Jarosław nie przeżył Plagi, zmarł w 977 roku. W ślad za nim poszli jego trzej synowie... Przeżył jedynie wnuk Świętopełk. Drugi syn Castolowa, Oldrzych, zmarł na samej końcówce Czarnej Śmierci, w 980 roku. Trzy lata wcześniej zmarł jego jedyny syn Smil. Trzeci syn wielkiego herezjarchy, Milic, również nie przeżył Wielkiej Plagi. Zmarł w 977 roku. Ciągle żyje jeden z jego synów, dziesięcioletni Milic. No i wreszcie Zdirad Boloński. Przed śmiercią zdążył odziedziczyć jeszcze Brandenburgię z mitrą książęcą. Odszedł z tego świata w 967 roku. Wszyscy jego synowie i wnukowie odeszli do Ojca w czasie Plagi... Ctirad Oczyszczający Płomień doczekał się w końcu syna... który szybko zmarł. Jego bracia również nie przedłużyli linii. Karol Sprawiedliwy umarł i jak wiemy Bedrzychowi udało się po śmierci ojca na krótko osiągnąć koronę Trzech Królestw, co do dziś jest największym sukcesem Krzesomysłowiców, do dziś wśród nich wspominanym. Ten triumf sprawił, że jego potomkowie uważają się już za osobną linię Przemyślidów, o której napiszę niżej. Król Bedrzych miał jeszcze młodszego brata, Rajmunda Uzurpatora. Jak już wielokrotnie pisałem, ten przebiegły książę Meklemburgii wielokrotnie już mieszał w polityce koronowanych Przemyślidów i to jego osobista zgoda doprowadziła do wprowadzenia primogenitury. Rajmund doskonale się ożenił, jego wybranką została księżna Liwonii Joanna, córka króla Rościsława II Myśliwego. Małżeństwo to przyniosło aż pięciu synów: Vilitoiva, Kiura, Ahtiego, Toeleida i Ihalemba (który dzięki małżeństwie z córką Ansfrida wszedł w posiadanie hrabstwa Treviso). Nad potomstwem Wielkiego Herezjarchy Ctirada Świętego ciążyła chyba jakaś klątwa, bo pomimo ilości, do lat czterdziestych XI wieku nie dożył żaden z nich. Rajmund Uzurpator zmarł w 1048 roku. Księstwo meklemburskie przeszło na jego pierworodnego, ale Vilitoiv zmarł już w 1067 roku nie doczekując się syna. Podobny los czekał dwóch najmłodszych synów: Toeleid dołączył do rebelii Doroty Grubej i zmarł w cesarskich lochach, a Ihalemb umarł szybko ze względu na chronicznie trapiące go choroby. Dwaj pozostali synowie Uzurpatora mieli więcej szczęścia. Kiur Niegotowy był w pewnym momencie jednym z najpotężniejszych feudałów Wielkiej Lechii. Miał w swoich rękach aż cztery księstwa: Meklemburgii, Liwonii, Estonii i Miśni. Antycesarska opozycja ciągle kusiła go przejściem na jej stronę, ale Kiur nie na darmo nosił swój przydomek. Ostatecznie zmarł na depresję w 1075 roku nie osiągając korony królewskiej, jaką wielu mu wróżyło. Jego jedyny syn Adelmio I raz poszedł krok dalej... i na kilka lat trafił do lochów Ademara II. Okrutnie okaleczony, aż do śmierci w 1087 roku gorliwie odtąd naśladował bierność ojca. Cztery Księstwa należą obecnie do jednego z jego synów, Adelmio II Tyrana, który niedostatki swych talentów stara się nadrobić brutalnością. Ostatni już syn Uzurpatora, Ahti, nie żyje. Żyje jego syn Ihar, kasztelan Bolesławia (i romuvańczyk, do czego zmusił go książę morawski...). Litold i Simonetto już nie żyją, z przyczyn naturalnych. Ciągu dalszego tu nie będzie. Bedrzych dwukrotnie próbował uzurpować sobie tron. Zmarł w 1053 roku. Królewska linia Rościsławowiców wygasła.
  16. Czeski film

    TULKAIONIDZI Płodność Wszebora sprawiła, że ta linia zdecydowanie już podzieliła się na mniejsze: * Drslawowicze, aktualna linia panująca. Składa się z czterech synów Drslawa Jednorękiego: Jana II Świętego, Castolowa, Rościsława i Wilhelma. Jak już wiemy, Jan na razie nie dochował się męskiego potomka i jego następcą jest Castolow (który własnego syna już ma: Sobiesława). Rościsław nie dostał od ojca żadnego tytułu, jest jednak mężem księżnej Bourbon Melisandry Mądrej. Wilhelma również nie ma już w kraju: pojechał aż na Chalkidykę, by poślubić tamtejszą hrabinę Antonię Sprawiedliwą Jan II zmarł na dworze brata w 970 roku, na syfilis. Typowa przypadłość u świętych celibatariuszy. Los Castolowa Rzeźnika znamy, żyje nadal jeden jego prawowity wnuk, dziesięcioletni Jarosław (i czterech bękartów Sobiesława). Król ma syna Wratysława (wychowywanego w Prowansji). Najmłodszy z synów Drslawa Wilhelm przeżył Plagę i dorobił się dwóch synów, Drslawa i Detricha. Jarosław przed śmiercią spłodził syna Wilhelma, który dzięki królewskim nadaniom jest dziś potężnym feudałem czeskim: ma w swoich rękach kasztelanie litomierzycką, pilzneńską i trenczyńską, jest też Regentem Cesarstwa. Ten cierpliwy, serdeczny mężczyzna jest dziś prawdziwą potęgą na Hradczanach, niezbyt życzliwą nowemu cesarzowi. Od jakiegoś czasu jest w depresji, być może wywołaną brakiem synów. Wratysław Uzurpator jak doskonale wiemy zdołał połączyć z Trzema Królestwami Akwitanię, która co prawda ostatecznie od Hradczan odpadła, ale zostały po niej bretońskie i iberyjskie pozostałości. Prócz cesarskiego Ademara Błogosławionego (który prócz licznych bękartów spłodził trzech prawowitych synów: Tulkaiona, Wratysława (który dzięki małżeństwu stał się wodzem Letgalii) i Adalberta (również poprzez małżeństwo wodza Inflant)) Wratysław miał jeszcze jednego legalnego syna: Maurycego Inkwizytora. Ten zmarł w 1029 roku osierocając Uca, kasztelana Meklemburgii. Uc już dochował się syna Andrzeja, któremu wywalczył kasztelanię lubuską. Linia najmłodszego syna Drslawa Wilhelma wymarła. Wilhelm syn Jarosława ostatecznie zmarł nie doczekując się synów. Tulkaion Okrutny doczekał się dwóch synów: Ademara II Sprawiedliwego i Bedrzycha. Bedrzych już nie żyje, zginął w 1088 roku w niewyjaśnionym wypadku. Był wtedy (po matce, niewiernej Benedetcie) strategiem temu Atlas Terski, odziedziczył go jego jedyny syn Tulkaion... który został stamtąd wyparty osiem lat później przez uzurpatora. Jego cesarski kuzyn zadbał jednak o niego i od 1098 roku Tulkaion jest księciem Beja w Andaluzji. Mimo wyraźnej ociężałości umysłowej, natura nie poskąpiła mu ambicji: marzy on o koronie andaluzyjskiej... Dorobił się na razie jednego syna, Bedrzycha. Ademar II jak wiemy jest cesarzem Wielkiej Lechii. Dwie małżonki obdarzyły go czterema synami: Litoldem, Feanorem, Tulkaionem i Michałem. Najstarszy z nich jest królem Polski i Bretonii i doczekał się już syna, Rościsława. Feanor również osiągnął już pełnoletniość i otrzymał od ojca księstwo Deheubarth. Dwaj pozostali Tulkaiona Okrutnego, Wratysław i Adalbert, już nie żyją. Pierwszy z nich zostawił po sobie jedynie córkę, ale Adalbert przedłużył linię o dwóch synów, Piotra (lubiącego podpisywać się Pierre) i Adalberta Młodszego. Piotr odrzucił chrześcijaństwo. Wychowując się w odległych Inflantach (jego ojciec wyszedł za tamtejszą księżniczkę) pokochał pierwotną wiarę romuvańską. Pozostał jej wierny nawet wtedy, gdy wrócił na południe zostając księciem morawskim, i to pomimo wielokrotnych nacisków z Pragi. Zmarł w 1099 roku, ale jego jedyny syn Lible Myśliwy kontynuuje przekonania religijne ojca. Lible doczekał się aż pięciu (!) synów, Matsa, Ihameela, Kaido, Kirupelga i Ahtiego. Najstarszy ochrzcił się w zamian za księstwo Badajoz w Andaluzji... Adalbert Młodszy żyje jeszcze i jest kasztelanem Galindii. Ma trzech synów: Adalberta, Huvameela i Otta. Potomkowie Maurycego Inkwizytora tworzą już odrębną linię meklemburską. Uc zmarł w 1068 roku, osieracając dwóch synów, Andrzeja i Rajmunda. Ten drugi jeszcze żyje, ale raczej nie zostawi po sobie dzieci, jest biskupem Kordoby i kanclerzem cesarstwa. Andrzej zmarł w 1081 roku, do Meklemburgii dodając jeszcze Dyfed, Lubusz, Cieszyn i Gwent. Wszystko dziedziczeniem, gdyż zdolności ten Drslawowic nie miał niemal wcale. Miał za to szczęście do potomków, którzy rozrodzili się bardzo obficie. Andrzej miał czterech synów: Wilhelma, Sezimę, Uca i Wiktoryna. Najstarszy, ponury, oczytany pijak jest kasztelanem ziemi lubuskiej, Litomierzyc i Pilzna. Ma syna Konrada i wnuka Milica. Sezima dostał po ojcu hrabstwa walijskie, gdzie znany jest z ekscesów seksualnych i podejrzeń o opętanie. Sezima ma dwóch synów, Otę i Zbynka (ten drugi ma również syna, Sezimę). Uc, trzeci syn Andrzeja już nie żyje. Przed śmiercią został dzięki cesarskiej łasce księciem Murcji, tytuł odziedziczony następnie przez starszego z jego synów, Andrzeja. Młodszy Zdirad jest hrabią Almansy. I wreszcie najmłodszy syn Andrzeja, Wiktoryn. Ten dzierży rodową Meklemburgię, dręczony napadami szału i bólem wywołanym nowotworem. Całą miłość przelał na jedynego syna, Hanusa (w przeciwieństwie do ojca to okaz zdrowia). KRZESOMYSŁOWICE za chwilę
  17. Nominacje użytkowników naszego forum do nagrody Debiutant roku 2017. UWAGA: można nominować tylko użytkowników zarejestrowanych między 1.01.2017 r. a 31.12.2017 r. Każdy może nominować JEDNEGO użytkownika. Nominacja nie oznacza oddania głosu. Głosowanie odbędzie się w osobnym temacie po upływie okresu nominacji, który potrwa siedem dni.
  18. Każdy może nominować JEDEN temat na CMF. Nominacja nie oznacza oddania głosu. Głosowanie odbędzie się w osobnym temacie po upływie okresu nominacji, który potrwa siedem dni.
  19. Piłkarski livescore zimowy

    Dobra, nie mogłem się powstrzymać:
  20. Piłkarski livescore zimowy

    Ten jeden, jedyny raz wolę myśleć, że to napastnicy byli tacy szybcy a strzały tak mocne...
  21. Piłkarski livescore zimowy

    KONIEC!!,!!
  22. Piłkarski livescore zimowy

    Ja pierdzielę, mam nadzieję, że Salah nie ma jakiejś klauzuli sumy wykupu.
  23. Piłkarski livescore zimowy

    A Sterling to w ogole nie ma odporności psychicznej. ZAWSZE go kibice na Anfield sterroryzują, zawsze.
  24. Piłkarski livescore zimowy

    Nie zacytuję dokładnie, ale ktoś tu kiedyś pisał o „Janie Kamieniarzu”, przyszłym najlepszym obrońcy w Anglii
  25. Piłkarski livescore zimowy

    Mane....,,
×